« June 2006 | Main | August 2006 »
Monique dacht: ik zet de geopende pot tomatensaus vast klaar, maar ik laat de deksel er losjes op liggen. Michiel dacht: even kijken wat we moeten doen met die saus. Ah, schudden voor gebruik. En er ontstond een plaatselijke bui van tomatensaus, met basilicum. Gelukkig stond er niets belangrijks onder de rode douche, alleen maar de bewaarbak met eten. Dus hebben we nu, onder andere, Engelse drop met tomaten-basilicum smaak. Jammie!

Na een dag met heel veel files en bellen met volgeboekte campings kwamen we aan op onze nieuwe plek, vlak bij de paardenrenbaan van Salisbury. Dit is een aardige plek, lekker veel schaduw en een mooie centrale plaats om wat van deze buurt te bekijken. De jongens hebben zich weer prima gedragen in de auto, met veel geduld en weinig zeuren. Maar het verkeer in Engeland valt Niet Mee. Veel werkzaamheden met lange files. Het is gelukkig wat minder warm hier, een graad of 25 ipv 32 is een stuk prettiger. De jongens leven zich nu uit met hun Lego, Menno bouwt het ene na het andere, Youri speelt huizensloper met zijn graafmachine en bobcat. Tip: ga geen moeilijke lego-bouwwerken maken na een dag legoland. Vandaag heb ik veel herstelwerk moeten doen vanwege ontbrekende of verkeerd geplaatste stukjes. Of word ik ouder? Nee toch...

Na een vruchteloze missie bij de zandbak-graafmachines waarbij, ondanks meer dan herhaaldelijk verzoeken, zowel vader als moeder niet wilde helpen bij het maken van bergjes, gooit hij nu de handdoek in de ring. De derde dag op vakantie is altijd erg, maar bij een hittegolf plus slaaptekort doet de term Rampzalig nog onrecht aan het humeur van ons jongste zonnestraaltje.

Vandaag een rustige dag, lekker in de buurt gebleven. De camping ligt bij een groot park, met allerlei leuk vermaak: zandbak met graafmachines, waterspel met een pomp en bakken, een speeltuin, een treintje.. Wel was het erg warm, 32 graden. Dus de ouders probeerden zo veel mogelijk in de schaduw te blijven. Dan merk je goed hoe moe je bent, vanavond sturen we de niet begrijpende kinderen vroeg naar bed. Tja jongens, engelse tijd dus een uur eerder!

Het waren nogal wat ontberingen vandaag. De reis ging perfect tot we de snelweg in Engeland verlieten. Toen besloot de overigens trouwe navigatie-dame de geest te geven en volkomen vast te lopen. Geen goed moment. Want: moeten we nu links of rechts? Als ervaren reizigers hadden we plan B al op scherp en schakelden we soepel over op de kaart, en reden we hier perfect heen, al zeg ik het als navigator zelf. We waren hier nog voor half vier! De tent stond zeer snel, maar de ondergrond bestond uit een dun laagje los zand op harde stenen... Morgen dus wat heftiger haringen scoren, plus een normale ijzeren hamer in plaats van die rubber prothese waarmee kampeerders altijd moeten werken. Verder loopt alles goed, zelfs het links rijden, niet in de laatste plaats door de hulp van Menno op de achterbank die bij iedere afslag of rotonde roept: links houden, links houden! Al met al behoorlijk vermoeiend maar wel gezellig met zijn viertjes.

Youri vermaakt zich volledig. Het is zaak om hem goed in te smeren en vervolgens zijn gang te laten gaan. Hij kan echt letterlijk uren bezig zijn met zijn schep en emmer. Lekker graven en prutten, met zand en blubber. Menno doet ook mee maar die komt iedere 20 minuten langs bij de parasol om even te zitten. Youri niet, die moet je ophalen als je wil vertrekken.
